تكرار تاريخ در دو كشور همسايه

آ. ك. زنديك
zandik@SiahSepid.com

شهريور 1320 و مارس 2003 براي من بسيار شبيه اند و يك واقعه را بياد مي اندازند.

در شهريور 1320 ارتش متفقين براي حفظ منافع خود، براي جلوگيري از اتحاد ايران با نيروهاي متحدين (آلمان و هم پيمانانش ) به اشغال نظامي ايران روي مي آورند. بدون اعلام قبلي، با بمباران بعضي از مناطق استراتژيك و غير استراتژيك ايراني و ورود نيروهاي پياده به اشغال خاك ايران مي پردازند. پس از اشغال بعضي از مناطق مرزي و همچنين تشويق به شورش بعضي از قوميت ها و اعلام استقلال توسط آنان حكومت مركزي را تحت فشار قرارداده و از پادشاه ايران رضا شاه پهلوي درخواست كناره گيري از سلطنت و خروج از كشور مي كنند.

در مارس 2003 ايالات متحده امريكا بنا به دلايلي ( اين دلايل بر همگان روشن است، بنابراين از ذكر آن خودداري مي كنيم ) پس از ماه ها كلنجار رفتن با شوراي امنيت سازمان ملل متحد از تصميم به حمله ي نظامي به كشور عراق مي گيرد. رييس جمهور ايلات متحده جرج دبليو بوش از رييس جمهور عراق مي خواهد براي جلوگيري از وقوع جنگ كشور را ظرف 48 ساعت ترك نمايد. اين پيشنهاد از طرف صدام حسين رييس جمهور عراق مورد پذيرش واقع نمي شود، بنابراين يك ساعت و نيم پيش از اتمام مدت اولتيماتوم ايالات متحده به همراه پشتيبانانش با بمباران هوايي جنگ را بر عليه عراق آغاز مي كنند.

در اينجا مي بينيم دقيقا با اندكي تفاوت تاريخ در دو كشور همسايه تكرار مي گردد، اما تفاوت در عملكرد رهبران بسيار مي باشد. لازم به ذكر است كه رهبران هر دو كشور با ديكتاتوري تمام عيار به اداره ي كشور مشغول بودند، عشق به كشور و مردم آن در اين دو رهبر گويا متفاوت مي باشد.

رضا شاه پهلوي، پادشاه وقت ايران در زمان حمله ي نيروهاي متفقين به كشور با علم به عدم توانايي نيروهاي نظامي در دفاع از كشور و همچنين احتمال تجزيه شدن كشور پس از سقوط ( حتمي ) با پيشنهاد بيگانگان موافقت مي كند، از سلطنت كناره مي گيرد و فرد مورد نظر آنان يعني پسرش را به سلطنت مي نشاند و پس از آن نيز به در خواست آنان كشور را ترك مي كند. اين موضوع، تسليم در برار خواست بيگانگان، براي يك پادشاه مخصوصا پادشاهي ديكتاتور و همچنين براي كشور و مردمش ننگي بسيار بزرگ به شمار مي آيد. اما وي براي جلوگيري از تجزيه ي كشور و كشته شدن سربازان و همچنين مردم بي دفاع و غير نظامي، به اين ننگ تن در مي دهد، كه اين عشق بسيار وي به كشور و مردمش را نشان مي دهد. شايد اگر او پيش از حمله اطلاع مي يافت همان مقدار كشته و تلفات ناچيز نيز صورت نمي گرفتند.

اما در كشور همسايه عراق، رييس جمهور صدام حسين با علم به شكست حتمي و عدم توانايي ارتش كشورش در دفاع و امكان تجزيه شدن كشورش پس از سقوط ( حتمي )، با وجود اولتيماتوم و امكان پيشگيري از وقوع جنگ، كشور را ترك نمي كند تا جنگي نابرابر و كشته ها و تلفات فراوان بر جاي مانند. اين تنها و تنها نشان دهنده ي اينست كه صدام حسين هيچ عشقي به كشور و مردمش ندارد و بس.

شايد باشند افرادي كه با اين سخن من موافق نباشند. اما من به جرات اعلام مي كنم كه به رضا شاه ديكتاتور تنها به خاطر اين تصميم تاريخي اش كه نشان دهنده ي عشق والاي او به كشورش و مردم سرزمينش بوده است احترام مي گذارم و به وي عشق مي ورزم. يادت گرامي باد.