سال 82، سال جنگ

محمد حسين محمدشاهي
mohammad@SiahSepid.com

سال وقتي تحويل شد كه بمب هاي آمريكايي ها بغداد رو به آتش كشيدن. خوزستاني ها به جاي صداي سرنا صداي بمب شنيدن و به جاي رقصيدن؛ ترسيدن!

روز ۳ فروردينه. از اتاق مي رم بيرون. توي هال برادرم داره با XBox ش بازي مي كنه. همين كه چشمش به من مي افته از ترس اينكه بازم به بهانه صدام بخوام تلويزيون رو ازش بگيرم٬ مي گه: صدام سلام مي رسونه.

بهش مي گم: سلام من رو هم بهش برسون! و برمي گردم تو اتاقم.

خودكارمو دست مي گيرم٬ يه كاغذ از توي چاپگرم بر مي دارم و شروع مي كنم به نوشتن.

همين الآن دارم فكر مي كنم كه من واقعا دلم واسه هيج كدومشون نسوخته. نه آمريكايي ها٬ نه صدام. يكي از يكي بدتر. دلم مي خواد پاشون تو جنگ گير كنه تا بفهمن ۸ سال جنگ نابرابر يعني چه. دوست دارم صدام بمب شيميايي بزنه و آمريكا بمب اتم. مي خوام مزه مردن ۱۵ سال بعد از جنگ رو بچشن. آره منم انسانم. منم از جنگ بدم مي آد. منم دوست ندارم عراقي ها و آمريكايي ها كشته شن ولي همون طور كه اونا دلشون به حال جووناي ما نسوخت٬ منم نمي تونم واسشون دلسوزي كنم. فقط اميدوارم اين جنگ در نهايت شرايطي به وجود بياره كه اوضاع ايران رو بهتر كنه. يعني آخرش آمريكا پيروز شه. وقتي كه عموسام ور دلشون بشينه ديگه نمي تونن به مردم زور بگن. از طرفي٬ اگه صدام پيروز شه - كه البته بعيد به نظر مي رسه - اينا دوباره يادشون مياد كه ميتونن [تو خوابّ] توي دهن استكبار جهاني بزنن!

نمي دونم امسال٬ سال چه جونوريه. شايد سال صدام باشه٬ شايدم سال بوش! به هر حال سال عجيبيه. با جنگ شروع شده٬ با چي تموم مي شه؟ خدا مي دونه.

بعضي ها ميگن سال ۸۲ سال آزاديه٬ بعضي هام مي گن سال خدمته. ولي من مي گم سال جنگه٬ و جنگ نه آزادي كه اسارت داره و نه خدمت كه خيانته ... حالا مگه كسي واسه ما تره خورد مي كنه كه من دارم واسه سال ۸۲ اسم مي ذارم؟! اگه صداي من و امثال من به اونا مي رسيد كه وضع ما امروز اين جوري نبود!