شازده کوچولو و جنبش دانشجويي

رضا ن.
comments@siahsepid.com

يكي از شخصيت هاي كتاب "شازده كوچولو"ي سنت اگزوپري ,(St-Exupery) پادشاهي است كه به تنهايي بر روي سياره كوچك متروكه اي زندگي مي كند. او كه خود را ذاتاً يك "پادشاه" و موظف به اجراي تكاليف سلطنتي مي داند, از فرط انزوا و توهم بر اين خيال شده كه بر خورشيد و ستارگان وحتي آن موش كوچكي كه تنها همسيارهء اوست فرمانروايي مي كند. از خصوصيات بارز اين پادشاه اين است كه اصولا هر رويداد, عمل انجام شده يا در حين انجامي را به پاي تدبير خود مي نويسد و مدام براي همه چيز و همه كس دستورهاي واهي و بيهوده صادر مي نمايد. اين پادشاه منزوي و درمانده, چون عملاً نه ملكي دارد كه حكمراني كند و نه فرمانبري كه فرمان برد, براي ارضاي نياز سلطنت كردنش, صبحها به خورشيد فرمان طلوع مي دهد, عصرها امر مي كند كه غروب كند و مثلاً اگر مهماني نزدش خسته به نظر آيد به او فوراً دستورخميازه كشيدن مي دهد!

حكايت شازده كوچولو پهلوي و رسانه هاي لس آنجلسي حاميش در برابر تظاهرات اخير دانشجويان هم كم و بيش همين است.

رضا پهلوي و مجريان چند شبكهء ماهواره اي "سي.ان.ان" مسلكش ماهرانه سوار بر موج اعتراضي مردم شدند و خود را دليل و علت آن خواندند; اما به راستي آنهايي كه در لس آنجلس مدعي رهبري جنبش دانشجويي هستند و با تهييج و تحريك جوانان به خشونت, آب بر آسياب سركوبگران داخلي مي ريزند و زمينه را براي تير خلاص زدن به جنبش اصلاحات آماده ميسازند ,اگر واقعاً آن طور كه ادعا مي كنند نقشي دارند, تا چه اندازه دربرابر صدماتي كه مي زنند مسئول مي باشند؟

پس از نا آرامي هاي چند روز اخير, عدهء زيادي از دانشجويان, روشن فكران و فعالان سياسي كشور مصدوم, مفعود يا دستگير شدند و از چرخهء مبارزه خارج گشتند بي آنكه كوچكترين دستاورد مشخص و ملموسي عايد مردم گردد. جريان سلطنت طلبي كه بدون پرداخت كوچكترين هزينه, جوانان را از راه دور به اعمال روش هاي خشن و هيجان زده دعوت مي نمايد, تا چه حد پاسخگوي چنين صدمات و لطماتي بر روند دشوار استقرار دمكراسي در ايران مي باشد؟

خشونتگرايان لس آنجلسي در قبال زيان هاي وارده بر پيكر جنبش هاي مسالمت آميز داخلي, در برابر اپوزوسيون معتدل, جنبش اصلاح طلب و ملت ايران مسئول هستند; و اگر نقشي در طغيان ناگهاني جنبش دانشجويي يا توان و صلاحيت پذيرش مسئوليت آن را ندارند- همچنان كه گنجي ها و باقي ها و امير فرشاد ابراهيمي ها داشتند- همان بهتر كه همانند بسيت و چهار سال گذشته, در كنج اتاق هاي دربسته خانهايشان در لس آنجلس, تنها به خودارضايي سياسي قناعت كنند.

انرژي پتانسيل دانشجويان تنها موقعي به يك نيروي جنبشي سازنده و ثمربخش مبدل خواهد شد كه دانشجويان - مستقل از اپوزوسيون فرصت طلب خارجي - براي جبران بزرگترين اشتباه اصلاح طلبان, كه همان عدم به كارگيري عملي نيروهاي مردمي بود, در جهت پيشبرد اهداف اصلاح طلبانه پا به ميدان نهند و با "تحميل" نيروي خود به اصلاح طلبان حكومتي, توفيق اجباري شده, سد محكمي در برابر محافظه كاران بنا سازند.

قهر با اصلاحات, تنها باعث هرز رفتن اين دو نيرو به نفع محافظه كاران خواهد بود.

به راستي آيا موثرتر آن نبود كه نيروي خرج شده در تظاهرات اخير و شعارهاي مطرح شده توسط معترضين به جاي آنكه رنگ و بوي احساسات و خشم به خود گيرد, در حمايت از لوايح ناكام تبيين اختيارات رياست جمهوري و در جهت حذف نظارت استصوابي به كار گرفته مي شد؟

آيا بهترنيست كه به جاي آنكه دانشجويان نيزهمراه با فرصت طلبان خارجي وخشونتگرايان داخلي, پيكر بيمار و كم جان جنبش اصلاحات را بر زمين پايمال كنند, با حمايتهاي عملي و وسيع خود در آن بدمند تا احيايش كنند؟