عذرخواهی بريتانيا

اميد بامداد
commonlove.persianblog.com

در پی دست‌گیری سفیر سابق جمهوری اسلامی در آرژانتین توسط پلیس بریتانیا به اتهام دخالت در انفجار بوینس آیرز، که منجر به کشته شدن ده‌ها یهودی شد، رئیس‌جمهور خاتمی از دولت آن کشور خواست که سریعا اشتباه خود را جبران کند و از این عمل عذرخواهی کند. او مدعی شد که بریتانیا با این عمل قوانین بین‌المللی را زیر پا گذاشته.

در ابتدا باید بگویم که دست‌گیری این تروریست، واقعا یکی از شادکننده‌ترین خبرهایی بوده که در این چند سال شنیده‌ام، و سخنان محمد خاتمی، یکی از ناراحت‌کننده‌ترین آن‌ها. نیک می‌دانیم که با وضع موجود، دیگر برای خاتمی محبوبیتی نمانده بود. اما او با این واکنش شتاب‌زده، اندک احترامی را نیز که برای‌اش وجود داشت از بین برد. متأسفانه نام چنین فردی را دیگر چیزی جز عروسک خیمه‌شب‌بازی نمی‌توان گذاشت. در حقیقت او تیر خلاص را به حیثیت بین‌المللی اصلاح‌طلبان شلیک کرد.

از مثلی قدیمی استفاده می‌کنم. می‌گویند از تفنگ خالی دو نفر می‌ترسند: یکی کسی که تفنگ را در دست گرفته، چون می‌داند که تفنگ خالی‌ست؛ و یکی کسی که تفنگ به سمت‌اش نشانه رفته، چون نمی‌داند که تفنگ خالی‌ست. در سیاست هم چنین چیزی وجود دارد. به عنوان مثال، وقتی که در سال 1945 ایالات متحده دو بمب اتمی در ژاپن انداخت، ژاپن تسلیم نشد. ایالات متحده تهدید کرد که در صورت عدم تسلیم ژاپن، باز هم از بمب اتمی استفاده خواهد‌کرد، و ژاپن سر فرو آورد. اما بعدها معلوم شد که تفنگ ایالات متحده خالی بوده! چون در آن زمان تنها دو کلاهک اتمی قابل استفاده داشته.

برمی‌گردیم به ایران خودمان. جمهوری اسلامی هم می‌خواهد از حربه‌ی تفنگ خالی استفاده کند. ولی مشکل این‌جاست که دیگر همه‌ی دنیا می‌دانند ایران هیچ ورقی برای بازی ندارد. به گفته‌ی نمایندگان مجلس، امروز جمهوری اسلامی در خطرناک‌ترین شرایط بعد از تولدش به سر می‌برد. فقط کافی‌ست نگاهی به وقایع همین چند هفته‌ی اخیر بیندازید: رسوایی قتل یک خبرنگار تبعه‌ی کانادا تحت بازداشت دادستانی و سعی در لاپوشانی آن؛ دست‌گیری چند ایرانی در عراق که اعلام شده قصد خراب‌کاری داشته‌اند؛ افشای نقش دیپلمات ایرانی در ایجاد پارازیت روی امواج ماه‌واره‌ای توسط دولت کوبا؛ دست‌گیری یک جاسوس ایرانی توسط دولت آلمان؛ و بالاخره همین ماجرای سفیر سابق ایران در آرژانتین. معنی ساده‌تر آن، متشنج شدن رابطه‌ی دیپلماتیک ایران با کانادا، عراق، ایالات متحده، کوبا، آلمان، بریتانیا و آرژانتین است. و البته که حمیدرضا آصفی، سخن‌گوی وزارت خارجه که مرا به یاد محمدسعید الصحاف وزیر اطلاع‌رسانی دروغ‌گوی صدام می‌اندازد، تمامی موارد فوق را ساختگی و دروغ‌های محافل صهیونیستی دانسته. و به تمامی این‌ها بیفزایید ابراز نگرانی کشورهای مختلف را نسبت به عدم امضای پروتکل الحاقی مربوط به بازرسی تأسیسات اتمی؛ از ژاپن و روسیه گرفته، تا فرانسه و اتحادیه‌ی اروپایی.

دیگر کجای این کره‌ی خاکی برای جمهوری اسلامی آبرویی باقی مانده، که خاتمی این طور بریتانیا را تهدید به اقدامات متقابل می‌کند؟ او به کدام پشتوانه برای آن‌ها تکلیف تعیین می‌کند؟ فلاحیان یا هاشمی رفسنجانی؟ وقتی که شخصی تحت تعقیب اینترپل (سازمان پلیس جنایی بین‌المللی) است، هر دولتی که در یافتن او کوتاهی کند، قانون را زیر پا گذاشته. حال خاتمی چه توجیهی برای ادعای واهی خود دارد؟ آیا او از دولت بریتانیا انتظار دارد که به خاطر دوستی دیرینه با روحانیت شیعه، قوانین بین‌المللی را نقض کند؟

دیگر مسأله کاملا روشن است. همان چیزی که رئیس‌جمهور خاتمی همیشه از آن واهمه داشت، در شرف وقوع است: اجماع جهانی علیه جمهوری اسلامی. و در این موقعیت، حتا فیدل انقلابی هم حاضر به پذیرفتن هزینه‌ی بالای هم‌راهی با ایران نمی‌شود.

کافی‌ست خاتمی کمی صبر کند. بریتانیا حتما معذرت خواهدخواست؛ از ایران، به خاطر سال‌ها کنار آمدن با رژیمی واپس‌گرا و ضدبشری. عذرخواهی مادلین آلبرایت را بابت کوتای 28 مرداد فراموش نکنید.