او آمد تا بنيادگرايان ايران را روحي تازه بخشد!

فريد مدرسي
SiahSepid.com

سالياني است كه منازعات سياسي بويژه در ميان فعالين سياسي معتقد به «تعامل نهاد دين با نهاد سياست» با ورود يك استاد حوزه و خطابه هاي آتشين وي دچار دگرگوني شده است.در اين مدت هر بار كه نشريه يا روزنامه اي را مي گشاييم تا مطالب آن را مرور كنيم با سخنان وي يا نقد آن روبرو مي شويم.

مسؤول انتشارات «در راه حق»، محمد تقي مصباح يزدي كه چند صباحي است كه به بركت فعاليت در عرصه سياست، مركز تحقيقاتي بزرگي را در مركز شهر قم با فضايي وسيع و ساختماني بلند و آجرنما راه اندازي نموده است. در اين مركز شبه آكادميك برخي از طلاب با دروس دانشكاهي آشنا مي شوند و براي به دست گرفتن پست هاي امنيتي، مديريتي، رسانه اي و... جهت نهاد هاي حكومتي آماده مي شوند تا در آينده نيروهايي همفكر با افكار مصباح يزدي در هرم قدرت ايران قرار گيرند. پژهشكده «امام خميني» توانسته است ارتباط و تعامل خوبي را با دانشگاه هاي انتفاعي اروپا و امريكا بويژه دانشگاه هاي بريتانيا برقرار كند.

نگاه وتوجه حكومت ايران به اين مركز تحقيقاتي در كنار هزاران مراكز پژوهشي كاملاً مشهود است و نشان از علاقه نهاد هاي حكومتي به اين پژوهشكده حوزوي – دانشگاهي مي دهد؛ بطوريكه نهادها، ارگان ها و تشكلهاي حكومتي بويژه منتسبين به جناح تندرو و اقتدارگراي ايران همواره از اين علامه علوم اسلامي جهت سخنراني در تجمعات مذهبي آميخته با سياست دعوت به عمل مي آورند و تمام توان خويش را از جهت مادي – معنوي براي گسترده و وسيع نمودن پژوهشكده بين المللي كه حتي شاگرداني غير ايراني را تربيت مي كند، بكار مي بندند. جناح بنيادگراي ايران بدليل عدم همراهي انديشمندان و حتي علماي ديني سنتي از آنها، از نبود ايدئولوگ توانا كه با سفسته و تمامي اصول منطق ارسطويي در جهت استوار كردن انديشه بنيادگرايي شيعي رنج مي برند زيرا تشيع برعكس ديگر مذاهب اسلامي تا بحال با بنيادگرايي سياسي ميانه خوبي نداشته است و همواره علماي شيعه مذهب، از سياست و حمايت همه جانبه از قدرت دوري مي جستند و گاهي با در نظر گرفتن فاصله اي معين در كنار قدرتمندان وقت قرار مي گرفتند.

پس از فوت رهبر فقيد ايرانيان، آيت الله خميني يكي از جناح هاي حكومتي به دليل اختلافات سياسي از حكومت قهر كرد و تمام حكومت دربست در اختيار راست بنيادگراي مذهبي قرار گرفت كه در آن زمان بود كه استادي از حوزه با وجود عدم همكاري و همراهي با انقلاب 57 پا به عرصه سياست نهاد.

وي كه خلاء تئوريك جناح اقتدارگراي را دريافته بود، كم كم با نيروهاي قدرتمند وقت آشنا گشت و از سخنراني در مساجد به سوي خطابه هاي آتشين سياسي در نهاد هاي حكومتي ارتقا يافت كه با از دست رفتن بخشي از قدرت از دست بنياد گرايان در سال 76 آنان ملتمسانه دست به دامان محمد تقي مصباح استاد فلسفه اسلامي آميخته با فلسفه يونان باستان گشتند و وي نيز در جواب درخواست هاي ملتمسانه آمبخته با محبت آنان لبيك گفت.

اين خطيب و سخنور توانست اقتدارگرايان را كه از درد عدم مشروعيت رنج مي بردند و در حال از دست دادن هواداران و سمپات هاي خود بودند را ياري رساند و ايدئولوژي آنان را كه ترك برداشته بود، سروسامان دهد.

لذا تنها ايدئولوگ بنيادگرايان سياسي ايران به هر شيوه توسط آنان محافظت مي شود تا همچنان در گردونه معادلات سياسي ايران بخش تبليغاتي و پردازش ايدئولوژي آنها را بر عهده بگيرد. هرگاه كه اين فيلسوف اسلامي ناخودآگاه مرتكب اشتباه سياسي مي شد؛ بنيادگرايان واقتدارگرايان سياسي با اغماض با آن برخورد مي كردند كه ايشان خداي ناكرده همچون انقلاب 57 به گوشه عزلت خود يعني موسسه «در راه حق» بازنگردد و چون گذشته در مبارزه با رژيم پهلوي حمايت از نيروهاي انقلابي دوري نگزيند و حاضر به خاموش كردن چراغ هاي نيمه شعبان كه بنابر توصيه آيت الله خميني رهبر كاريزماتيك انقلاب به خاطر شهادت جمعي از ايرانيان توسط رژيم ستم شاهي قرار شد نيمه شعبان آن سال ايرانيان جشن نگيرند، شود.