جهان، ايران و قطعنامه

سيامک کفاشي
SiahSepid.com

صدور قطعنامه علیه ایران در شورای حکام سازمان بین المللی انرژی اتمی، امضا یا عدم امضای پروتکل الحاقی توکیو از طرف جمهوری اسلامی و تن دادن یا ندادن حکومت ایران به خواست جامعه جهانی ، عکس العمل جامعه جهانی در قبال این جریان و خصوصا تاثیر این جریان در آینده سیاسی ایران و حیات جمهوری اسلامی علی رغم ممنوع شدن بحث در این زمینه در داخل ، موضوع اصلی بحث در مجامع سیاسی و سوژه داغ و مهمی برای مقالات سیاسی در هفته های اخیر بوده است.

شرایطی که امروز برای جمهوری اسلامی رقم خورده است به نظر جدی تر از تمام وقایعی می نماید که در بیست و پنج سال اخیر جمهوری اسلامی با آنها دست به گریبان بوده است. اولتیماتوم پنجاه روزه شورای حکام به ایران برای متوقف کردن فعالیتهای هسته ای ، امضای NPT و اجازه بازرسی بدون شرط به بازرسان سازمان بین المللی انرژی اتمی که بر خلاف تبلیغات جمهوری اسلامی با اجماع نظر شورای حکام انجام شد از جمله اقداماتی در قبال حکومت ایران بوده است که در سالهای اخیر کمتر سابقه آن وجود دارد لذا دستگاه سیاست خارجی ایران این بار در مقابل آزمونی سخت تر از آنچه تا کنون با آن مواجه بوده ، قرار گرفته است.

تسلیم یا عدم تسلیم ایران در مقابل تصمیم شورای حکام هرکدام عواقبی خاص را برای جمهوری اسلامی به دنبال خواهند داشت . چنانچه حکومت ایران از پذیرفتن قطعنامه شورای حکام امتناع ورزد _ آن طور که یک طیف از اقتدار گرایان و بطور مشخص تفکر حاکم بر کیهان و جمهوری اسلامی در روزهای اخیر شدیدا در مقالاتشان بر این موضع تاکید می کنند _ و در صدد ایستادگی در مقابل خواسته های جامعه جهانی بر آید با کشیده شدن مسئله ایران به شورای امنیت سازمان ملل ، این اقدام مسلما با عکس العمل جامعه بین الملل مواجه خواهد شد و در کوتاه مدت شرایطی مشابه آن چه لیبی گرفتارش بود بر ایران حاکم می گردد و تحریمهای بین المللی علیه جمهوری اسلامی اعمال می گردد و چه بسا در طولانی مدت با توجه به شرایط اجتماعی داخل ایران آن چه ایالات متحده بدون اجماع جهانی بر سر حکومت صدام آورد ، این بار با همراه داشتن آرای جامعه جهانی بر سر جمهوری اسلامی بیاورد چرا که اگر کمی به گذشته رجوع کنیم عراق نیز دو سال قبل از اشغال ، تقریبا مشابه همین مسیری را طی می کرد که جمهوری اسلامی ، با مقاومت در مقابل جامعه جهانی در آن قدم خواهد نهاد.

اما طیف دیگری نیز در میان اقتدار گرایان حضور دارند که می خواهند از این موقعیت به وجود آمده نهایت استفاده را ببرند و با مطرح کردن بحثهایی پیرامون اینکه الحاق ایران به NPT باید در مجلس تصویب گردد و یا باید به رفراندوم گزارده شود سعی دارند علاوه بر اینکه چهره ای دمکراتیک از خود به نمایش می گذارند ، ضمن حفظ آبروی خویش با توجه به مواضع قبلی شان در ابطه با نقض استقلال ایران در صورت امضای پروتکل و اینکه هیچ قدرتی نمی تواند ایران را مجبور به پذیرش بازرسی های آژانس بین المللی انرژی اتمی کند ( همانند آن چه هاشمی رفسنجانی در سخنانش در نماز جمعه تهران عنوان کرد ) ، با پذیرش این گونه ی قطعنامه شورای حکام راه را برای اینکه بعد ها این جریان را چماغی برسر مردم کرده و خود را از نوشیدن جام زهر رهایی بخشند باز گذارند و از این جریان در جهت برقراری ارتباط عادی مجدد با جامعه جهانی و حتی انجام مذاکرات زیر زمینی با ایالات متحده استفاده کنند که صد البته نظریه اخیر با توجه به ماهیت جمهوری اسلامی چندان بعید به نظر نمی رسد چرا که با این کارمی توانند دنیا را در باره اینکه علی رغم میل باطنی جمهوری اسلامی در دست یابی به سلاح های اتمی و با توجه به تمام تلاشهای مشکوکی که در این راه انجام داده اند ، واقعا توانایی تولید سلاح های هسته ای را ندارند ، مجاب کنند و در عوض امتیازات دیگری را از غرب در زمینه های تکنولوژیک دریافت دارند ( آن گونه که در نامه سران آلمان ، فرانسه و انگلستان به ایران وعده داده شده بود).