اندکی وقت...

كيميا ابراهيمي
Matan.persianblog.com

اگر تنها اندکی به آمارهای تهيه شده درصد مطالعه در ايران توجه کنيم بی شک متأثر خواهيم شد که چرا در فرهنگ ايرانی که از قديمی ترين فرهنگ های جهان است توجه به اين مقوله علمی آنقدر ناديده گرفته شده است . سرزمينی که خود زمانی مرجعی برای کتب بزرگان و اساتير علمی و هنری بوده است و انگار هرگز ابوعلی سينا ،معلم ثانی و.....از اين سرزمين برنخاسته اند.

در جرايد و رسانه ها بارها خوانده و يا شنديده ايم که اين رکود از ساعت به دقيقه نزول پيدا کرده که باعث تاسف هر ايرانی ست. در ميان دانشجو بايد بی شک وضعيتش تا حدودی متفاوت تر از بقيه افراد جامعه باشد اما چه سود که درصد مطالعه دانشجو تنها دروس دانشگاهی خود است در هر کشوری دانشجو پيوند ناگستنی با کتاب و مطالعه دارد که در ايران اين وضعيت بسيار متفاوت است.اما بار ها اين حرف را از دهان افراد(دانشجو ) شنديده ايم:حوصله مطالعه کردن نداريم تا همين جا هم با هزار زحمت موفق به مطالعه کتاب درسی خود شده ايم و تنها انگيزه اي که شايد ما را وادار به مطالعه کند از بين رفته است.مطالعه اگر چه راهی برای کسب دانش نيست اما پر فايده ترين راه آن است مطالعه اگر به درستی صورت گيردنه تنها وقت گير نخواهد بود که بی شک شادی بخش و آرامش دهنده خواهد بود که اين نياز به پشتکار و علاقه شديد و فراوان دارد .

در بين اذهان بيشتر مردم مطالعه بيشتر به يک ابزار مبل شده در صورتی که اين چيزی نيست جز هدف ،هدفی برای رسيدن به کسب نتايج سودمند بسيار برای بخش های ديگر زندگی و اين تکرار هدف باعث تقويت نا خود آگاه ذهن شده که هميشه به دنبال بيشتر فهميدن خواهد بود.

و اما افسوس که در جامعه ای زندگی می کنيم که توجه مديران و رسانه ها به اين امر مهم و ضروری بسيار ناچيز و اندک است که باعث به وجود آمدن اين چنين آمارهای تکان دهنده ای شده است.

و اما اين سوالی است که هر فرد بايد از خود بپرسد: هر کدام از ما در روز چند دقيقه مطالعه می کنيم؟