آیا وبلاگ مورد علاقه شما هم مرتب به روز نمی شود؟!

ندا رضوی
SiahSepid.com

«چرا وبلاگتو به روز نمی کنی؟ بابا زود باش دیگه منتظریم!»، «کجا رفتی بابا، وبلاگو سپردی به امان خدا؟»، «نمی دونم چرا فلانی وبلاگشو به روز نمی کنه» و ... .

این روزها شاید به دیدن چنین جملاتی در وبلاگ ها و صفحه کامنت ها عادت کرده باشیم، و نیز به دیدن وبلاگ هایی که وقتی بازشان می کنیم معمولا چند
روزی از آخرین تاریخ به روز شدن شان گذشته است، یا دیدن وبلاگ نویسانی که مرتبا در حال عذرخواهی ازخوانندگانشان بابت دیر به روز شدن وبلاگ شان هستند و وعده به خوانندگان که از این پس مرتب تر خواهند نوشت و البته، خلف وعده های مکرر در عمل به این قول!

آیا این انتظار خوانندگان از نویسندگان وبلاگهای فارسی انتظار به جایی است که از آنها می خواهند وبلاگ های شان را هر روز به روز کنند؟ این سوالی است که شاید کمتر کسی پرسیده باشد. به نظر می رسد طیف وسیعی از وبلاگ خوانان ایرانی بر این باورند که وبلاگ نویسی یک «حرفه» است! حال آن که وبلاگ قاعدتا باید «تفنن» باشد نه حرفه، «وبلاگ نویسی» یک عنوان شغلی نیست! کسی که وبلاگ می نویسد تنها مشغله زندگیش این نیست که فردا در وبلاگش چه بنویسد! - گو اینکه به نظر می رسد بعضی وبلاگ نویسان جوان چنین اند! - بنابراین نباید انتظار داشت که وبلاگ نویس همه مسئولیت ها و مشغولیت ها و مشغله های شغلی و تحصیلی و خانوادگی و فکری اش را رها و فدای به روز کردن هر روزه ی وبلاگش کند!

علاوه بر همه این ها اگر واقع بین باشیم خواهیم پذیرفت که خلاقیت آدمی در محدود ی زمان آنچنان نامحدود نیست که در بلندمدت بتوان انتظار داشت یک وبلاگ نویس - که نویسنده و روزنامه نگار حرفه ای هم نیست- هر روز حرف و ایده ای نو و خواندنی داشته باشد. و از همین رو است که بسیاری از وبلاگ های فارسی حتی اگر هر روز به روز شدن را تاب بیاورند پس از مدتی به ورطه تکرار خود یا دیگران می افتند، ابتدا به ابتذالِ ، تکرار و یکنواختی و در نهایت به از دست دادن جاذبه های شاخص خود کشیده می شوند.

فراموش نمی کنیم که یکی از عمده ترین منابع جذابیت اینترنت برای کاربران، تنوع و گریز از تکرار است. پس از گذشت دو سال از ظهور پدیده وبلاگ، مشاهده می شود که طیفی از وبلاگ نویسان که کهنه کارترند، از پدیده ی « لینکدونی» استقبال کرده اند. شاید اینان زودتر از دیگران دریافته اند که چشمه قدرت خلاقه شان و حرف هایی که برای گفتن داشته ند آنچنان که تصور می کرده اند، پایان ناپذیر نبوده است !

لینکدونی البته امکان خوبی است برای گفتن این نکته به وبلاگ خوان های حرفه ای (!) که «وبلاگ» همه « وب» نیست؛ وبلاگ تنها بخش کوچکی از اقیانوس وب برای لاگیدن است! وبلاگ نه یک وعده ی اصلی غذایی روی اینترنت؛ بلکه تنها «دسر» خان گسترده وب است!

و بالاخره این که اگر طیف کوچکی از وبلاگ هایی که به زندگی روزمره می پردازند - علی رغم آن که پس از بیش از یک سال، دیگر حرف نویی در چنته ندارند - همچنان خوانندگان خود را حفظ کرده اند نباید به حساب جذابیت ناشی از تازگی ایده ها و مطالب مطروحه در آن ها - که دیگر تازه و بکر نیستند - دانست. به نظر می رسدعلاقه پایدار خوانندگان ایرانی به خواندن چنین روزنوشت هایی، بیشتر از علاقه انکارناپذیر جماعت ایرانی به کنجکاوی و تجسس در ابعاد زندگی خصوصی دیگران مایه می گیرد! کنجکاویی که امروز دیگر صاحبان روزنوشت های پرخواننده ماه های گذشته، چندان دل خوشی از آن ندارند و بسیار حساب شده تر از پیش، پستوهای ذهن و زندگی شان را در برابر خواننده گان به نمایش می گذارند.

راستی، وبلاگ مورد علاقه شما هر روز به روز می شود؟!