کوتاه از فوتبال ايران

احسان آزاد
SiahSepid.com

۱ . برانکو ایوانکوویچ مربی موفقی که موفق شد تیم امید ایران را در عین ناباوری به قهرمانی بازیهای آسیایی برساند یکبار دیگر به تیم ملی بازگشت . رفتن برانکو از ایران در شرایطی عجیب بود که وی با موفقیتی قابل توجه تیم بسیار جوان ایران را در حالی قهرمان بازیهای آسیایی کرد که توانست کرده و ژاپن را از پیش رو بردارد . با این وجود او با بی مهری و شاید عدم تمایل رئیس جدید فدراسیون از ایران رفت در حقیقت او حدود ۵۰ روز پس از آن قهرمانی در ایران بود اما عملا فدراسیون فوتبال هیچ تلاشی برای به خدمت گیری او نداشت ! امروز نیز در بازگشت او دو نکته کاملا واضح بود اول فشار شدید سازمان تربیت بدنی که به طور بی سابقه ای بر روی استخدام مربی خارجی تلاش می کرد دوم شکستهای نا امید کننده ایران که افکار عمومی را به شدت بر انگیخته بود تا جو به شدت علیه همایون شاهرخی ( مربی تیم ملی ) و فدراسیون شکل بگیرد . اما چیزی که باید توجه داشت صورت مساله ای است که مانند همیشه پاک شده ! فوتبال ایران ( و نه فقط فوتبال که همه ورزش ايران ) به شدت از دانش روز این ورزش عقب مانده آمدن برانکو در حقیقت بخش بسیار کوچکی بود که می توانست حل شود اما در واقع تاثیر برانکو فقط برای یک یا دو سال بیشتر نیست کما اینکه پس از رفتن او نبودش نیز کاملا آشکار می شود که همینطور نیز بود ! در واقع اگر مربیانی چون رایکوف اوفارل استانکو و دیگران توانستند اثراتی نسبتا بلند مدت گذارند فقط به خاطر استعداد فوتبالیست های ایرانی است وگرنه باشگاه های کشورهایی چون ژاپن یا کره امروز حداقل یک تمرین دهنده خارجی را در کادر فنی خود دارند واضح است اگر برای آنها نیز یک مربی خارجی آنهم برای تیم ملی یا یکی دو باشگاه طراز اول آن آورده می شد هرگز نتیجه ای نمی گرفتند آنهم به خاطر نبود استعدادی به نام فوتبال است این خودنمایی و خود بزرگ بینی نیست ! اما باید باور کنیم که استعداد فوتبال ایرانی کم نظیر است ولی چیزی که نیست ناخدایی است که این استعداد را کشف و هدایت کند .
به خاطر دارم رولند کخ در آخرین حضور خود در تلویزیون ایران ( برنامه نود ) گفت ما آلمانی ها اگر بخواهیم که کشتی داشته باشیم قطعا از ایران مربی کشتی می آوریم پس عمل متقابل شما برای فوتبال چه خواهد بود ؟

۲ . لیگ برتر نیز در دو هفته گذشته نیز اتفاقات خاصی افتاد مهمترین آن اوج ذوب آهن و فاصله پنج امتیازی این تیم با دیگران همینطور اوج گرفتن پاس و تا حدودی استقلال و سپاهان و همینطور نتایج ضعیف تیم متمول استقلال اهواز ، نزدیکی به دربی پایتخت آنهم در شرایطی که پرسپولیس فعلا سیر سقوط و استقلال سیر صعودی دارد قطعا جالب خواهد بود در پرسپولیس یک نکته واضح شدیدا آشکار شد همانطور که پیش از این نیز گفته شده بود نوع بازی پرسپولیس یعنی یک بازی سرعتی ، هجومی و کلافه کننده برای حریف به خصوص پس از زدن گل شباهت زیادی به تیم کره جنوبی در جام جهانی داشت اما چنین شرایطی زمانی به وجود می آید که شما تیمی متشکل از بازیکنانی جوان ، جنگنده و پر انگیزه داشته باشید شاید این نوع بازی را تیمهای چون فولاد یا حتی سایپا بهتر بتوانند اجرا کنند مسلم است بگوویچ به این نوع بازی علاقه دارد همانطور که در فولاد بود ولی آیا بگوویچ با دایی ، پیروانی ، گل محمدی ، استیلی ، محمدوند که همگی بالای ۳۰ سال سن دارند و بازیکنانی ذاتا کند چون باقری ، جباری ، لشکری و اصلانی توان اینکار را دارد ؟! در پرسپولیس دو عنصر سرعتی تیم یعنی خانمحمدی و برزگر که دومی معمولا نیمکت نشین است و اولی نیز به خاطر سبک بازیش معمولا مصدوم است !
آینده بیشتر نشان می دهند پرسپولیس با این وضعیت تیمی فرسایشی است !!