سلول انفرادی

فرِيد مدرسی
SiahSepid.com

زني ميانسال، كمي خميده ، تنها و پريشان از پله هاي دادگاه بالا و پايين مي رفت. در دستش سند سي ميليوني منزلي بود كه با تلاش بسيار از آشنايي دور گرفته بود.

پسرش قرار بود با وثيقه سي ميليوني آزاد شود. روزها بود كه جز گريه و شيون كاري نكرده بود. صبور بود ولي طاقت نداشت پسر دانشجويش را كه در تمام شهر زبان زد بود در پشت ميله هاي زندان ببيند.

آنقدر سريع اتاقها و پله ها را طي مي كرد كه گويي پسركي چهار پنج ساله به دنبال توپش مي دود. سريع كارهاي دادگاه را انجام داد و به طرف در دادگاه روانه شد.

سر خيابان معلم ايستاد. با تمام وجود فرياد مي زد: «دربست! اوين!» در آن لحظه حاضر بود تمام جان و مال وهستي اش بدهد تا پسرش را لحظه اي زودتر ببيند. آخر سر پيكاني با مدل 76 جلوي پايش ايستاد. به زن نگاهي انداخت و ديد سراسيمه و مضطرب است، گفت: «دربست تا اوين 7000 تومن ميشه! ميخواي بيا ميخواي نيا؟!!!» زن كه حاضر بود تمام وجودش را بدهد تا پسرش زودتر آزاد شود، قبول كرد و با پيكان مدل 76 به طرف اوين رفت. در راه سكوت كرده بود و فقط زير لب ذكر مي گفت. در حين ذكر گفتن قطرات اشك از روي گونه هايش بر روي دانه هاي تسبيح مي ريخت. دانه هاي تسبيح كه از جنس خاك بود سريع اشكها را مي بلعيد. دقايق، بسيار دير برايش مي گذشت. در فكر بود كه راننده گفت: «مگه جرمش چيه؟ اووردنش اينجا!» لبخند تلخي زد و گفت: « حرف زدن!!!». راننده كه خود را به اون راه مي زد هيچي نگفت و راه خود را ادامه داد. به سرازيري اوين نزديك شدند و هيبت ديوارهاي بلند اوين خبر از فضايي بسته و زندانياني بسيار مي داد.

هوا سرد بود و برف شديدي مي باريد، كفشهاي زن پر از آب بود، با وجود اينكه ميلرزيد و سردش بود به سرعت به طرف در اوين رفت و برگه آزادي پسرش را به نگهبان سر در اوين نشان داد.

پسرش بعد از پنج ساعت از در بزرگ اوين بيرون آمد، زن كه تمام لباس هايش تر بود وسنگيني لباسها، خستگي و كرخي پا ها اجازه دويدن به او نمي داد، خود را كشان كشان به پسرش رساند.

پسرش مات و مبهوت خيابانها و مردم را نگاه مي كرد. اتومبيلهاي گذري كه از سيماي پسر مي فهميدند تازه از زندان آزاد شده است براي او بوق مي زدند و دست تكان مي دادند ولي پسر دانشجو هنوز حس مي كرد كه در فضاي كوچك و كم نور سلول انفرادي بسر مي برد.