کوتاه از فوتبال ايران

احسان آزاد
SiahSepid.com

یکم . داربی 55 تهران این بار با برد جالب استقلال به پایان رسید . بازی عاقلانه و قدرت جوانی و دوندگی آبی ها به شدت بر ستاره های گران قیمت ولی پا به سن گذاشته قرمز چیره شد .

همانطور که پیش از این نیز اشاره کرده بودم پرسپولیس تیمی است مملو از ستارگان گران قیمت و یک مربی سابقه دار و موفق در ایران ولی سن این بازیکنان همان پاشنه آشیلی است که مدتی است تیم های دیگر به آن پی برده اند ستاره های پیر پرسپولیس به خصوص در دفاع هرگز یارای مهاجمان استقلال نبودند و در میانه میدان نیز کاملا میدان را به استقلال واگذار کردند وضعیت کناره های زمین نیز کاملا آشکار بود شاید اگر مصدومیت زود هنگام نیکبخت نبود بازی با نتیجه جالب تری برای استقلال به پایان می رسید و پرسپولیس در دقایق پایانی بر بازی سوار نمی شد .

دفاع استقلال در این بازی شاهکار مسابقه بود ، امیر قلعه نوعی با میدان دادن به جوانان خود ، قربانی و صادقی ، به خوبی علی دایی را مهار کرد شاید دایی مدتها بود چنین دفاع سمجی را ندیده بود !

البته نباید از بازی درخشان علی سامره و محمود فکری گذشت این دو که بازیکنانی احیا شده هستند در این بازی ارزش های بازی خود را به اثبات رساندند . علی سامره به خوبی ثابت کرد متخصص زدن گلهای زودهنگام به پرسپولیس است . محمود فکری که بی شک ستاره این دیدار ( حتی در صورت نزدن گل ) نشان داد که بهترین پست برای او همان هافبک دفاعی است جایی که به راحتی حامد کاویانپور ملی پوش را مغلوب کرد .

اما نکاتی پس از پایان این دیدار به جای ماند . اول اینکه مطابق رسم کهن این دیدار ها تیم بازنده زمین و زمان را بهانه شکست خود قرار می دهد البته این بار قرمز ها بهانه خوبی هم داشتند برخورد مشکوک توپ به دست پیروز قربانی که بعدا بسیاری از کارشناسان به عدم خطای آن رای دادند بهترین توجیه برای آنان بود . ولی بازهم مطابق کذشته بازنده به ضعف خود اعتراف نکرد پرسپولیس در این بازی آشکارا تیم مغلوب بود و بازنده آنها بی جهت بهانه تراشی می کنند این توجیه گری رسم کهن این دیدار است .

نکته دوم خوابیدن در باد غرور و عدم برخورد حرفه ای با این پیروزی نیز رسم دیگر کهن این بازی است ! بهترین نشانه آن تساوی استقلال برابر ابومسلم بود بنا بر این نیست که بازی زیبای ابومسلم را نیز زیر سوال ببریم ولی اگر استقلال از ابتدای مسابقه همان بازی دقایق پایانی را برابر ابومسلم به نمایش می گذاشت نتیجه شاید چیز دیگری بود

دوم . تیم ملی ایران بعد از سالها به مصاف تیمی به نام کره شمالی می رود که سالهای نه چندان دور اواخر دهه چهل و اوایل پنجاه خورشیدی یگانه رقیب ایران در سطح اول آسیا بود . اینک پس از گذشت بیش از 30 سال از آن سالها کره شمالی با چهره ای متفاوت به مصاف ایران می آید . البته کره پیش از این حدود 12 سال پیش با این تیم مسابقه زیبای دیگری را نیز برابر این تیم در بازیهای آسیایی به انجام رساند که آن مسابقه و پنالتی های مشهورش هنوز در یاد بسیاری باقی است دو سال بعد از آنهم در جام ملتهای 92 ژاپن این دو تیم برابر هم قرار گرفتند .

و امروز کره شمالی تیمی از سرزمین کمونیست های مغروری که هنوز بر عقاید خود پایفشاری می کنند به مصاف ایران می آید اگر تیم ملی آنها را چون حکومت و دولت آنها بدانیم پس بازی بسیار سختی با آنها خواهیم داشت البته آنها به لبنان در پیونگ یانگ باخته اند ولی بازی ایران و کره همیشه از جنس دیگری بوده به خصوص که امروز هیچ شناختی از کره نداریم کره امروز تیم دیگری است .