این سوی دیوارها

سعيد محسنى
Hanuzmosaferam.Blogsky.com

مردان به زندان می روند در آنسوی دیوارها بلند در شرایطی بسیار سخت خود را با محیط پیرامون خود وفق می دهند اگر شرایطی بدتر از زندانیهای دیگر نداشته باشند در زندان انفرادی و محکوم به یک مرگ تدریجی نباشند. اما در این سوی دیوارهای بلند, مادران, همسران و فرزندان آنها هرگز نمی توانند شرایط زندگی خود را با این شرایط وفق دهند و مدام در اضطراب و نگرانی از سرنوشت پدر, همسر و فرزند خود بسر می برند و هر لحظه منتظر گشوده شدن در زندان هستند تا با عزیز خود را ببیند و التیامی باشد بر دردها و رنجهای آنان در این مدت و اگر این درها گشوده نشود و و در حالتی بدتر حتی اگر کوچکترین تماس و ملاقاتی دراین بین نباشد....

مدتی طولانی است که دختر خردسال رضا علیجانی در رنج و سختی دوری از پدر بسر می برد. خانواده اکبر گنجی کوچکترین شادی را در غیاب اکبر بر خود حرام کرده است تا کوچکترین نا مردی در حق پدر خانواده نکرده باشد. مادر پیر و سالخورده تقی رحمانی که که رنج و اندوه سال ها طولانی زندانی بودن تنها پسرش, زندگی او در این دوران کهولت تلخ و تیره و تار کرده است و در فراغ تنها پسرش برای آزادی او با صدای لرزان دست به دعا و نیایش بلند کرده است.

روزگار پسران هدی صابر خانواده های عباس عبدی, اشکوری, قاضیان, باطبی, زرفشان, طبرزدی, آقاجری, محمدی, سازگارا, همه و همه, نشانه ای است از سرنوشت دردناک مادران و فرزندان و همسران که در این دنیای خاکی بدلیل انجام ندادن هیچ جرمی بی رحمانه مجازات می شوند.

انگار هیچ گوش شنوایی که به در خواست آزادی زندانیهای سیاسی گوش دهد وجود ندارد, اما آیا در خواست داشتن حق و حقوق برابر با زندانیهای بزهکار در خواست زیادی است که همچنان بی پاسخ مانده است؟ آیا باید گنجی بخاطر جرمی که هرگز مرتکب نشده باید تا این حد مجازات شود که حتی اجازه تنها یک روز مرخصی در سال را نداشته باشد تا خانواده او لحظه ای در کنار او آرام بگیرند. آیا باید باطبی این سنبل جنبش دانشجوی و مقاومت در حالی که برای مرخصی سالیانه و برای درمان بیماری خود که در زندان مبتلا شده در بین راه زندان و خانه توسطه عوامل قوه قضایه ربوده شود. آیا صابر رحمانی و علیجانی در زندان نباید از حق تماس تلفنی با خانواده خود بهرمند باشند. آیا طبرزدی باید همچنان در زندان انفرادی و جدا از دوستان و یاران و سایر زندانیهای سیاسی بسر برد؟

در حالی که قانون اساسى جمهورى اسلامى تمامى موارد فوق را نفى مي كند, چه توجیحی می توانند دستگاه قضایی جمهوری اسلامی برای اینگونه بی عدالتی ها و رفتار غیر انسانی در قبال افرادی که تنها بخاطر آزاد اندیشی زندانى شده اند داشته باشد؟