آرمانى خيالى

جلال افشار
Alefba.net

سالها پس از انقلاب مشروطه بود که جمعيتي هیجان زده از کشتار های شاه او را سرنگون کردند . شاهی که خود را هم ردیف کوروش قرار دارد و آزاد ترین و مردمی ترین دولت ایران را سرنگون کرد و اینک سال ۵۷ بود ۱۵ سال از کشتار خونین او در ۱۵ خرداد گذشته بود . روزی که آن آیت الله انقلابی آغازین لرزش های پایه های دیکتاتوری او را آغاز کرد . شاهی که خاطره کودتایش علیه دولت مصدق از ذهن ها پاک نشده بود .

سال ۵۷ بود آیت الله در حومه کوچکی از شهری بزرگ انقلابی را هدایت کرد تا شاه با تمام خانواده اش پا به فرار گذارند و نه تهران که کل ایران را در جشنی خیابانی ببرند.

آشفتگی شاه در سال ۵۷ آشکار بود تغییرات پیاپی نخست وزیرانش روزگار او را هر روز بدتر از دیروش می کرد، او کشور را واگزار کرد و فرار کرد تا کمتر از یک ماه دیگر سقوط کند و دولتش به دست آیت الله انقلابی بیفتد .

و اما ربع قرن گذشت، شاید محمدرضا هرگز تصور نمی کرد که ۲۵ سال پس از آن شکست تاریخی در حالیکه جشن ها پیروزی آن انقلاب تبدیل به سر و صدای مصنوعی دولتی شده اتفاقاتی افتد که اگر معنایی نداشت بی معنی هم نبود .

و او حتی در خواب خود هم نمی دید که در سالگرد ورود آیت الله محبوب به وطن و آن استقبال که معنای شکست آخرین سنگرهای شاهی بود نمایندگان دموکراتیک ترین دستاورد همان انقلاب یک به یک استعفای خود را تقدیم کنند.

چه جالب بود که ورود آیت الله اندکی پس از ساعت ۹ صبح ۱۲ بهمن بود و از قضای روزگار این بار هم اندکی از ساعت ۹ صبح ۱۲ بهمن گذشته بود ولی به جای نطق تاریخی او در بهشت زهرا این بار دو نماینده اصلاح طلب مجلس نطق استعفا را خواندند و والسلام!

وارثان شیخ فضل الله نوری انقلاب مشروطه چنان نمایندگان را قلع و قمع کردند تا نمایندگان مستعفی نیز عکس العملی نشان دهند که جانشین آیت الله مرحوم رای به حرام شرعی بودن این استعفاها بدهد ولی آنها وقعی ننهادند و بر استعفای خود پای فشردند .

و رئیس جمهوری که بیش از چهل میلیون رای را در دو دوره انتخابات به دست آورده بود تن به انتخاباتی داد که خود آن را فرمایشی خوانده بود .

اما استبداد به خانه نرفت، وارثان شیخ فضل الله با قدرت خود را عیان کردند و نمایندگان کاری را که باید در انتخابات خبرگان می کردند این روز کردند. فشار به حدی شد که نمایندگان به حدی رسیدند که بسیاری شعار رفراندوم و تغییر قانون اساسی دادند. این تنها از عهده نگهبانان شورا بر می آمد تا بازی را یکسره و قدرت را یکدست و جامعه به نام خود ثبت کند.

جالبش این بود! هرچه نمایندگان سرعت را بیش از پیش کردند نگهبانان کم نیاورند! شب انتخابات دو روزنامه اصلاح طلب بسته شد و یکی هم از دکه ها جمع آوری شد.

اما چالش بعدی ، آیا این سرانجام خواهد بود؟ شاید تصور مجلسی محافظه کار آن هم از نوع تندرو برای خیلی خوش آیند نباشد که قطعا نیست. زیرا اینان در هر حال با آمریکا کنار می آیند و خواهند آمد همانگونه که بر سر خالد اسلامبولی سازش کردند. بر سر اصلاح طلبان چه خواهد آمد؟ قطعا تعداد معدودی از آنها به دلایلی جان سالم به در خواهند برد! اما چه کسی می تواند بگوید پس از پایان دوره مجلس ششم در شش خرداد 1383 امثال موسوی خوئینی ها و فاطمه حقیقت جو که تنها به پشتوانه جنبش دانشجویی پا به عرصه گذاشتند به زندان نروند .

تنها چیزی که از این حرکت ها به دست آمد تنها خیانت به خون شهیدانی است که جان خود را در راه استقلال و آزادی و اسلامی دادند که آیت الله محبوب آنها نیز بدون جمهوریت تن به آن نداد. به شهیدانی پشت کردند که جان خود را فدای مبارزه با استبداد کردند. و هر روز سنگ آنها را به سینه می زنند.

و انتخابات اول اسفند انتخاباتی بود که ذره ای به آرمان های ۲۲ بهمن شباهت ندارد.